Rengince

Oyster

2012-02-24T17:05:00.006+02:00

The world's my oyster nowadays.

Gitmem gerek bu şehirden!

2012-02-20T23:04:00.001+02:00

Giderek daha çok yalnızlaşıyor bu sokaklar sanki. Her geçen gün biraz daha az aydınlık. Her adımda biraz daha uzun. Bazen kulağımda çalmaya başlıyor bu şarkı. Düşünüyorum sonra. Kime, neye bu kadar çok üzülüyorum diye. Kendime? En kötüsü bu heralde hepsinin içerisinden!

O kadar çok korkuyorum ki kullanılıp ortada bırakılmaktan, önümü göremiyorum bazen. O kadar çok ki dün, ister istemez boğazıma oturuveriyor düşüncelerim. Yutkunuyorum. Gitmiyor. Gözlerimden yaş da gelmiyor artık. Ya alıştım ya da bedenim gereksiz buluyor bir noktadan sonra. Hiç rahatlayamıyorum bu yüzden.

Sevildiğini, değerli olduğunu biliyor insan, tabi. Ne kadar şanslı olduğunu da. Ama bazen, yetmiyor işte...

Çimkuşağı

2012-02-18T23:58:00.000+02:00

Eskiden çok eskiden, ben daha çok küçükken , sudan hayatlar yaratırdım kendime. Dar gelirdi koskocaman dünya ruhuma. Sanki biraz daha iyi gibi bu günlerde ama, bazen hala ihtiyacım oluyor sanırım başka boyutlara. Su bana o kadar inanılmaz gelirdi ki belki de bu yüzden o kadar değerliydi benim için. Toprak toplarımın karıştırıcısı, 2 saatlik banyolarımın kaynağı olmasından bahsetmiyorum bile.

Film gibi yani. Her seferinde başka bir şey olurdu su. Durgunken izin verirdi dibindeki taşlar görmeme. Akmaya başladığında kadrajı temizleyen bir silecek gibi akıp giderdi renkli taşlarım dur durak bilmeden. Durdurmak ne mümkün, beni bile sürüklerdi bazen. Ya da ben öyle olduğunu kabul ederdim.

Bazen de bahçemizdeki yılan şeklindeki bahçe hortumuyla oynardım. Çok sıkarsam hortumun ucunu temizleyici yapardın. Çok yavaş akıtırsan, horuldayan bir göbeğe benzerdi. "Dede göbeğiiiiii" diye bağırıp gülerek koşturur dururdum. Bazen ışık gelirdi oynamaya. Geçiverirdi bir taneciğinden bütününün. Çimlerin üzerinde 3-5 tane gök kuşağı çıkardı. Işığın kırılması yüzünden olduğunu bundan tam 6 yıl sonra öğrenecektim. O zaman benim için üzerinden atlanması gereken zorlu bir engeldi çimkuşakları . Defalarca atlar, tatmin olamazdım. Bir filmde görmüştüm o zamanlar. Gök kuşağının altından geçersen cinsiyet değiştirirmişsin. O zamanlar bile saçma bulduğum bu şeyi, acaba üstünden geçersen ne olur a çevirir, on kere, on beş kere atlardım.

Bazen de tutmaya çalışırdım suyu. Denizden aldığım bir avuç su, anneme götürene kadar kayıp giderdi minicik parmaklarımın arasından. Israrla denedim. Defalarca. Kimisinde az da olsa başarırdım suyu taşımayı ama o zamanlar da bembeyaz kesilirdi parmaklarım. Denemekten ne zaman vazgeçtim bilmiyorum ama sanırım değişmiş bir şeyler. Alelade bir nesne oluvermiş su. Saydam, akışkan. Az önce fazla basmışım damacananın pompasına; taşıverdi suyum bardağımdan. Bikaç milisaniye ne yapacağıma karar veremedikten sonra koyuverdim elimi suyun altına. Akmadı parmaklarımın arasından. Bu sefer ben gidip döktüm lavaboya.

Düşündüm sonra, ne kadar açık aslında hayat. Aynı şeyleri, defalarca, başka özneler ve nesnelerle yaşatmaya...

DX

2012-01-30T19:27:00.000+02:00

Just...One minute, everything is perfect and then next minute.. you are rushing off.

I thought I was headed to the right direction but if I was so sure I knew where I was going, how did I get so lost?

1. Kısım

2012-01-16T23:13:00.000+02:00

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; develer tellal bireler berber iken; ben annemin beşiğini tıngıır mıngır sallar iken; dünya dedikleri bir gezende ülkenin birinde bir küçük kız yaşarmış. Bu kızın sarıdan bukleleri bir de sihirli bir evi varmış. Rüzgarda uçmaz, yangında yanmazmış. Ne yağmurun ıslaklığı girebilirmiş içeri ne de karın soğuğu. Sadece renklerini alırmış ev. Çatısı kiremitten kırmızı, duvarları sakızdan akmış. Hiç boyanmaz, boyaya da gerek duymazmış. Pencerlerinde kocaman saksılar, saksılarında gülen çiçekleri varmış. Kapıyı çalsan şeker, musluğu açsan şerbet dökülürmüş. Evin kapısı herkeslere açıkmış açık olmasına ya, girmek için bir tek kural varmış. Kendi hayatından bir es, bir ses vermek gerekmiş kapının açılması için. Dolaplardan taşan enfes yiyecekler, devamlı çalan ama asla aynı olmayan mest edici bir şarkı ve bütün duvarlar açıkmış gelenlere. Herkes küçük kızı görür, onunla konuşur ama hiç kimse onun neden hiç büyümediğini dahası kendilerinin bile o evde büyümediğini fark etmezmiş. Küçük kız onlarla sohbet eder, dertlerini bir parça balla, mutluluklarını ise bir kavanoz mutlulukla paylaşır, mutluluklarından bir parçasını da mutluluk havuzuna atarmış. Evde ne telefon ne de teknoloji denen buluştan haber varmış. Her şey güllük gülistanlık, ev çok güzel ve kız hep çok tatlıymış.

Günlerden bir gün, bir genç kız girivermiş eve. Çok güzel, uzun kirpikleri varmış. Kız kendine hiç güvenmediği için hayatı boyunca mutsuz olmuş. Belki de zaten mutsuz doğmuş ya onu ben bilemem. Bir peri fısıldamış kulağına yalnızlık ormanında. Bir kız var demiş. Gözlerinin içi parlar, karadan derin, sarıdan canlı, mavi kadar değerli; yeşilden hareli bakar o. Ara bul. O bilir senin derdini. Genç kız başlamış dolaşmaya. Dolaştığı her gün bir tel daha saçı dökülmüş. Dereler geçmiş, tepeler aşmış. Az gitmiş, uz gitmiş. Uzun, çok uzun gitmiş. Bir gün tam aramayı bıraktığı zaman bir böğürtlen ağacının altına oturmuş. Başlamış bir şarkı söylemeye. O kadar sakin, o kadar umutsuzmuş ki tınısı şarkısının kuşlar bile susup dinlemişler. Kuşların şahı yardım etmeye karar vermiş bu genç kıza. Yanına yanaşıp başlamış kanatlarını çırpmaya. Elini açmış, kuş gelip avucunun üçüncü çizgisine konmuş. Sana demiş, bir tek şans veriyorum. Tek bir soru hakkın var. Var dilediğini sor. Kız düşünmüş, taşınmış. En çok onu kimin sevdiğini mi sorsa, en çok kime zarar verdiğini mi, neden mutsuz olduğunu mu sorsaa yoksa mutluluğun çaresini mi? Bir küçük kuş demiş içinden bilse bilse yol bilir. Küçük kızın yaşadığı yeri sormuş. Kuş, görebildiği en yüksek ağaca çıkmasını, görebildiği en uzak noktadaki pembe dumanı görüp oraya gitmesini söylemiş. Genç kız denileni yapıp, ulaşmış eve. Usulca çalmış kapıyı. Kimse açmamış. Kimse var mı? diye seslenmiş. Kimseler çıkmayınca buranın da yanlış ev olduğunu sanıp kapı pervazına oturmuş. Başlamış ağlamaya. Ne zaman ki düştü göz yaşları kapı pervazına yavaşça açılıvermiş kapı. Ve genç kız içeride kaybolmuş.

To the one I love

2012-01-03T00:00:00.001+02:00

My dear readers,

Today is a very special day for me. Today is the day I realize who I want to spend my whole life with. With your witness, I want to say it him one more time.

Thomas, I love you :)

And this song is for you :

Kıy(a)met

2011-11-07T15:30:00.004+02:00

Durduğun yerden efelenmek çok kolaymıs meğer. Ben artık bu yanılgılarımı hayatımda/ etrafımda tutmak istemiyorum, tutmayacağım demek çok kolaymış. Sonrasında mı? Ölmüyorsunuz aslında, yemeden içmeden kesilmiyor yahut yataklara düşmüyorsunuz. Ama onlarca tamamlamaya bile cürret edemediğiniz cümle, soru işareti taşımaya cesareti olmayan soru gelip gark oluyor minicik kıvrımlarına ruhunuzun. Ya çok olgun oluyorsunuz içinizde, ya çok çiğ. Çok inciniyorsunuz çünkü. Her seferinde kendinize ihanet edermiş gibi içleniyor, yastığınızda kuruyan göz yaşlarınıza üzülüyorsunuz sonra. Meğer değmezmiş diyorsunuz, hala inanamayan şaşırmışlık tınılarıyla.
Sonra birisi geliyor, gülümsüyor size. Elini omzunuza koyuyor. Bir şey demesine gerek kalmıyor. Biliyorsunuz anlıyor sizi. Değer biliyorsunuz...
İyi ki varsınız. Kıymetlimsiniz...

Es

2011-09-17T19:47:00.000+03:00

Ben hep sustum. Hep ama. Zorlandıkça, üzüldükçe, kırıldıkça daha çok isyan etmen gerekir. Daha çok bağırman... Ben aksine daha çok sustum/susmuşum/susuyorum. Sanırım ben hep susacağım. Bekletilsem de, kazık da yesem, gözlerim de dolsa, önemsenmeyip önemsenmiş gibi de davranılsa, verilen sözler tutulmasa, kırılsam, ağlasam, hayal kırıklığına uğrasam ve durmadan düşünsem de ben hep susacağım. Konuşmak çözemediğinde, bin kelime etsen kaç yazar. Ben söyledikten sonra oluyorsa her şey, ve ben yakın addediyorsam kendimi, ben söyledikten sonra, yazdıktan bozup yeniden yaptıktan sonra değişse ne olur? Hiç.

'O kadar da anlamsız değilmiş susmaların bak. Sus. Dik gözlerini ufuğa. Tamam de, önemli değil de.'

Böyle zamanlar...

2011-09-04T22:49:00.000+03:00

Böyle zamanlarda dursun istiyorum her şey. Anlamsızlaşıyorlar çünkü. Her geçen saniye, bir birim daha fazla. Böyle zamanlarda kocaman, koskocamn bir fil gelip oturuveriyor üzerime; ağlasam, gitmiyor. En çok böyle zamanlarda yanıyor canım, elim ayağıma dolaşıyor; ne yapsam ne etsem bilemiyor öylece duruyorum. Islanıyor yanaklarım. ama bir şeyi değiştirmiyor. En çok böyle zamanlarda dönüyorum kendime ve her seferinde nefret ediyorum; bir birim daha fazla. En çok böyle zamanlarda anlıyorum çaresizlik ne demekmiş ve büyüyorum.

Rouge

2011-08-04T21:00:00.000+03:00

Kırmızı, kıpkırmızı bugünlerde günlerim. Tırnaklarımın içleri kıpkırmızı, gece yarısı beni uykulardan uyandıran kan tadı ve damağımı buran Bozcaada şarabının kokusu. Ruhumu kemiren kızıl rengi ve durmadan kapladığım düşlerimin kılıfı,uçuşlarımın... Hep kırmızı. Gözümü kapasam damarlarımı sayıyorum içerden, kırmızı kan hücrelerinde... diye başlıyor doktorum. Galiba ben seçiyorum onu. Kendime kızıyorum hep sevmiyorum diyorum diye ama kırmızı dönüyor dünyam aslında. İçten içe, gizliden gizliden seviyorum onu. O yüzden de yolumu kırmızıdan yana seçiyorum. Düşüyor, yaralıyorum diz kapaklarımı, dizimden aşağı üzüntülerim akıyor hep, kayıplarım. Kıpkırmızı. Ve ruhumu kıpkırmızı kalplerle gönderiyorum. Ben seçiyorum, çünkü ben yeniden kırmızımın yolunu gözlüyorum.

Can Baba

2011-07-29T17:35:00.000+03:00

1 mart 2009

Bir garibim yine bugün.Garip!
Can Baba'ya saygım sonsuz.
Kusura bakma babacığım unuttum seni bir süreliğine
Lakin bir dost imaresi yapışıp üzerime, dert oldu içime.
Nedir ki? İki kitap
Sense ruhumsun bazen
"Ellerin ellerim,
Dudakların dudaklarım olmuş"
Sakalından akan ak önce ellerime
Akabinde yüzüme, gözlerime sıvanmış
Bir sarmaşık gibi
Boğmuş gözyaşlarımı yüreğime
Nedir ki; iki kitap...
Demesi kolay ordan, sen rahat yat
Anlayanın da sayanın da bol ardından
Ruyalarımı bularken binbir renge ışığı
Bir mum daha yakıyorum ardından
O ışığın kızılından medet umsun diye insanlar
Umutsuz yaşanmaz ya,
Gerçi şarapsız da yaşanmaz sence,
Olsun.
Bir umut, bin insan doğururmuş her es'inden
Varsın iki kitap olsun seni bana yaşatan
Özlüyorum seni Can Baba
Çok hem de...
Ruhun şad olsun

R. Çise

Pişmanlık

2011-07-24T13:52:00.000+03:00

Damarlarımda pişmanlık dolaşıyor kaç zamandır. Gizliden gizliden uzunca zamandır. Açık açık bir ay kadardır. Ve kaldırılamayacak kadar dayanılmaz şu son iki gündür. Nasıl bu hale geldim ben? Nasıl kendimden yedim bu kadar? Neden ağlatmalarına izin verdim? Veriyorum!!! Bu kadar mı değersizmiş gözyaşlarım...
Arkadaşlarımı, dostum dediğim insanları kaybediyorum kıytırıktan bir uçak uğruna. Bu kadar mı değersizmiş dostluğum? Varsın başarısız olsun, varsın gidemeyelim. Onca heves, onca uğraş boşa gitsin. Değer mi şu yaşadıklarıma, şu katlandıklarıma. Ne kendimi, ne de insanları tanıyabiliyorum artık...
Anlıyorum...

Azade

2011-06-10T19:17:00.001+03:00

Bazen durup düşünmeliyim diyorum. Durup kendimi görmeliyim. İçeriden.
Bazı şarkılar vardır hani, ufacık bir olayla değişiverir anlamı, her dinlediğimde acıtır canımı sonra sonra dinlemekten vaggeçerim, olur belki size de. Bazılarıysa hem acıtır, hem dinletir kendini. Şimdi yüklerimden de şarkımdan da azat ediyorum anlamlarımı. Kendi başıma, kendim için dinleyip, yine kendime ağlayacağım. Bu kez kendim için seçeceğim.
Keyifli tınısı ve masumca gerçeği söyleyen her kelimesiyle... Yalnızlık Ömür Boyu !

Rain!

2011-05-04T19:56:00.002+03:00

"Bir arkadaşım, hayata muhalif yaşıyorsun farkında mısın?" diye sormuştu. Soru işaretleri dolu yüzümü görmüş olacak ki, "Baksana deli gibi yağmur yağıyor ve sen yüzünde kocaman bir gülümsemeyle yağmuru seyrediyorsun. Bu muhalefet değil de nedir" demişti. "Hava muhalefeti??" deyip gülmüştük aynı anda. Üzerinden tam 8 yıl geçti. 8 koca yıldır ben oturup, sadece oturup ama, hiçbir şey yapmadan (ve korkmadan) yağmuru izlememişim. Buna ayıracak zamanım hiç olmamış sanırım. Ya da yaratamamışım. Ama yağmurun her neresinde durursam durayım, müzik hep benimle olmuş. Benim yağmurlarım meğer hep müzik doluymuş. Şimdi, huzur içerisinde yarı loş salonumuzda oturup zamanın ne kadar çabuk geçtiğini düşünüyorum. Bir de yağmur kokusunu ne kadar sevdiğimi. Cedric olup " yağmur kokuyorsa havanız ve aşıksanız hayat çok güzel" diyesim geliyor. Gülümsüyorum. Meğer ben de iyi şeyler üzerine yazabiliyormuşum :))
(8)

Cleedence Clearwater Revival-Have you ever seen the rain?

P.C. her zaman öğretir!

2011-04-28T21:36:00.000+03:00

"...Ne var ki zaman öğretmez; zaman yalnızca bize yorgunluk ve yaşlanma hissi verir..."

Paulo Coelho

Her geçen gün biraz daha yorgun/yılgın hissetmem bundanmış demek. Zamana aldanışımdan...

-L1-

2011-04-27T13:50:00.002+03:00

Büyüyebilecek miyim kendimden? Ya da büyüyebilecek miyim bir gün? Nasıl oluyor da ruhumun dalları kesilirken hala canlı kalabiliyorum, anlayamıyorum. Ya da canlı mıyım onu da bilmiyorum. Belki oynuyorum, belki aslında hiç yaşamıyorum. Belkilerimi doldurmuş olduğum maun kokulu ceviz sandığımdan bir bir çıkarıyorum. Önce bir güzel seriyorum koltukların üstüne, yakıştıramıyorum, toplayıp balkona asıyorum, biraz solgun biraz kuru görünebilsinler diye. Pis bir nem musallat oluyor, nemli kalıyorlar. Ben de hepsini toplayıp sırtıma koyuyorum. Birazdan yağmura çıkacağım. Geçmişim ıslansın istemiyorum. Ateşimi gizleyen saçlarımı belime salıp, solgun renkli belkilerimi kırmızıya boyuyorum. Gözlerimi iri iri açıyorum, bütün yağmur damlalarını toplamak için dünyanın gözlerinden. İlerde yeniden kullanmak üzere ödünç alıyorum. Burnuma köklerinden yükselen turuncu kokuları geliyor dünyanın. Aldım diye kızıyor bana.Güçsüzlüklerimi başıma taç yapıyorum. Tekrar arıyorum.

Ankara vs. Kim/lik

2011-04-10T21:22:00.005+03:00

"Oh, it's time to let go of everything we used to know"

Ben ve dengesizliklerim, Ankara ve mevsimleri gibi. Hem kendine has ve katı, hem de hep istenmeyen zamanda ortaya çıkıveren onlar. Birden bire, en olmadık zamanlı hüznün içerisinde patlayıveren mutluluk tomurcukları, baharı yaşaması geren Ankara'nın soğuğuna rağmen baş gösteren bahar çiçekleri misali salınıyorlar benliğimde. Baharı parmaklarımdan saçlarımın ucuna yeşertiyor, gülümsüyorum.

Benden başka bir sebebi olmalı ;)

Cinayet

2011-03-21T01:59:00.023+02:00

Burada bir cinayet işlendi bu gece.
Kırmızı aktı gözyaşları evrenin.
Durmadım, duramazdım.
Ben de hüzünlerimi öldürüp saçlarımın ucuna taktım.
Aynalardan çaldıklarımı çiçeklerime kum yaptım.
Boğazıma düğümlenen sessizlikleri de yastığımın altına sakladım.(Günü gelecek bankaya da gideceğim.)
Bahanelerden bir kolye yapıp boynuma taktım.
Bir de ardımda gülümsemelerden geri dönüş yolu bıraktım.
Bugün burada bir cinayet işledim.
Her zamanki gibi,
Hiç kimse görmedi.

World is mine?

2011-03-09T18:13:00.000+02:00

Bağıra çağıra söylemek istiyorum bu şarkıyı. Tam başlıyorum söylemeye, emin olamıyorum. Kafam karışıyor orada. Bir bakıyorum, meğer başka şarkı söylermişim; değerler, aşklar bir de yalanlar üzerine. Hep kendini kandırmakmış hayat da ben de uyum sağlarmışım gibi, yalan üstüne yalan söylüyor gördüklerim.
Ojelerimi dizdim yine, bir birine bir ötekine bakıyorum. Pembelere gidiyor elim, müziğin sesini açıyorum. Çok fark etmiyor anlamları aslında, sevdiklerimi dinliyorum nasıl olsa. Değil mi?

Müzik ne çok hayatımda...

Şarkılarım

2011-02-28T21:44:00.000+02:00

Şarkıları yığıyorum üst üste. Küçük küçük tepecikler oluşuyor. Bekliyorum, gün gelecek bir yerlere uyacaklar bir gün. O zamana kadar saklıyorum. Sonra yaprak gruplarını dağıtır gibi bir tekmeyle dağıtıyorum birini günü geldiğinde. Notalar, kelimeler uçuşuyor havada. Rüzgar tutup bir nakaratı yükseltiveriyor üçüncü kata; plastik bir poşetmişçesine. Ben altına girip, bütün o hengamede bağıra çağıra dans ediyorum. Bir nota düşüyor kafama, ayırdına varıyorum. Olduğum yere çöküveriyorum. Kırmızı eldivenlerime düşen göz yaşlarım ele veriyor beni, meğer gülmüyor ağlıyormuşum. O zaman anlıyorum. En çok şarkılar yakıyor canımı. O zaman anlıyorum yine, savuruyorum artık benim olmayan şarkılarımı.

Ama kıyamıyor, bir fotoğrafını çekiyorum önce.Her seferinde. Çocuğunu salan bir anne gibi, hem gurur duyuyorum hem üzülüyorum. Bir anne gibi. Üzüntümü hüzünlü gülümseyişim ardına saklıyorum.

Fark Edişler Vol. 4563

2011-02-27T11:11:00.000+02:00

Yorgunluğum ruhen ya da bedenen değil de, kendim ol(a)mayışımdan kaynaklanıyor sanırım. Ya da sıkkınlığım anlamsızlaşmasından bazı bazı var oluşumun. Bu yüzden asi, sinirli ve kızgınım insanlara karşı. Bugün kendimi pek sevmeyişimden heralde. Ya da sevemeyişimden. Kendi pantolonunun paçasına takılıyorsa insan, iki büklüm kıvranıyor yerde ve hiçbir düşüncesinin farkına varamıyorsa eğer, ya da iki taş arasında ruhsuzca konuşabiliyorsa sevdiklerinden işte o zaman bir sorun var demektir. Ama asıl sorun nerede biliyor musun? Bütün bunları düşünebilmek için su sesine ihtiyacım oluşunda, acizliğimde yani...

Yok yok, herkesin kötü zamanlarını olur elbet. Geçer mi? Geçer tabii; her şey gibi.

Ama işte insan nasıl kendi ruhundan bıkar bazı günler, yani kendisinden başka neyi var ki?

Hem de aslında çok mutlu olmam gerekirken, aylardır göremediğim samimiyeti yine o iki taş arası sürede bulmuşken? Ve en yakınlarım sınırlarına daha normal bakabiliyorken ve hatta umutla bakabiliyorken...

Suçu durup durup insanlığa atmamalıyım bence. Neden olacak canım? Hepsi benim bu bir garip hallerimden...

Doktor olmak!

2011-02-12T11:50:00.000+02:00

Bazen doktor olup bütün yaralarını iyileştirmek istiyorum. Hepsini; ruh doktoru olarak...
Kırgınlıklara bir reçete yazıp, "eve gidip dinlenin; bir de film koyun televizyona şöyle gülmeli mülmeli. Her şey çok güzel olacak" demek istiyorum.
Ama hastam bilmiyor, bilmeyecek:
Hüzün tedavi edilebilen bir hastalık değildir. Hüzün ruhun şenliğidir.Yaratıcılığıdır. Ongunluğundan çok olgunluğudur. Ben hüzünleri asla tedavi etmem,edemem.
Apselere bakarız. İhmale gelmez demiştim ama her hasta gibi kötülemeden doktora uğramaz o da. Olsun. En azından kuyuda iki kişiyiz ve ben daha önce de buradaydım. Çıkış yolunu biliyorum

Haziran'da ölmek zor!

2011-02-10T22:33:00.002+02:00

Sipariş üzerine düşünmelerimiz hep, yazmalar/yazışmalarımız...Bir kedi miyavlamasından kahve kokusundan mütevellit özlemlerimiz, bir de havlu dokusundan.
Yalnızlaşıyor muyuz yoksa bilerek mi yalnızlaştırıyoruz düşlerimizi bugünlerde; bilemiyorum.
Hayallerimiz kayboluyor ama, farkına varamıyoruz, bir selam çakıyoruz ;)
Odalarımız daralıyor, boşaltamıyoruz; yığılıyoruz. Her bir tişört kıvrımı ve elbise askısıyla...
Hayatlarımız boşalıyor, dolduramıyoruz; renklerle avunuyoruz.
Filmler geçiyor hayatlarımızdan, gözyaşlarımızı süpürüyor; müzikler süzülüyor ibriğinden resimlerimizin; sararamıyoruz.
Günler bir diğerini gözlerken biz; bir arada duramıyoruz.
Kokuları dağılıyor benliğimizin bu günlerde. Kimi tası tarağı toplayıp, denizler şehrine yerleşiyor; kimi uğramaya soğuk diyarlara gidiyor. Kaçışından memnun biri; biri zaman kolluyor.
Hepsi birleşip bir kare çiziyorlar.Ortasına bir de sahne koyuyorlar; gelirim, çözerim ipleri diye.
"Hep birlikte!" diyemiyorum. Birlik olamıyorum. Bir olma yolunda gün sayıyorum.
Hepsi gibi; haziranı bekliyorum.

H.G.(1)

2011-01-19T16:32:00.001+02:00

"Ve o günlerden sonra hayatımın bütün karanlık koridorlarını geçerken de gözlerimi kapalı tuttum. Daha iyi dinlemek ve daha iyi koklamak için..."

Ben

2011-01-15T19:32:00.001+02:00

Bazen istemez onlar seni. Kendilerine bile söylemek istemezler ama istemezler seni, kendi dünyalarını hep senden ırağa kurup parlata parlata bulunan tek tük incilerini gözünü boyarlar. Hep kanarım ben. Sonra bahaneler bulurlar birçok, neden 'yapmadıkları' üzerine. Kendileri de bilmezler ne kadar çok 'yapmak' istediklerini. İstedikleri sanki 'istemedikleri' gibi davranıp, etkileyici olmaya çalışırlar onlar, küçülttüklerinin kimlikleri olduğunun farkına varmadan. Ben hep aldanırım. Planlar yaparlar, üzerine. Bağlarlar boş zamanlarını. Renkli hayaller kurup dünyanın onun açısından çok güzel olduğunu gösterirler sana. Başkalarını göz göre göre her kelimesine dahil edip de, sana koklatırlar ucundan. Ben hep inanırım. Yaşadıklarını kocaman dağlar gibi gösterip, sorunlarını geçiştirirler sana konuşurken. Sanki hep güllük gülistanlıkmış hayat. Ben hep özenirim. İlişkilerini en sağlam kayaların üzerine kurduklarını anlatırlar. Hep bir arada olduklarını, hep 'bir' olduklarını; birbirleri için çok önemli olduklarını ve birbirlerini mutlu etmek için ne kadar çaba sarf ettiklerini anlatırlar. Alt mesajda seni yedeğe atıp, sen de önemlisin ama derken ben hep kendim gibi düşünür, açılırım. Onların uğraşlarını, onların hobilerini dinlemekten hiç sıkılmayıp, namlarına mutlu olurum hep. Ama bilmediğim şey ya çok saf ya da çok anlayışlı olduğumdur. Hiç bilemem sanırım. Aslında nereye varmak istediklerini, neleri göz ardı ettiklerini, aslında ne kadar önemsemediklerini bilerek inanmak ne demek sizce? Aslında sizin gibi olmak için çabaladıklarını fark etmek, ve susmak? Bile bile göz göre göre yakmak canınızı... Sonra farkına varıp bir zaman sonra, oturup yazmak uzun uzun, düşünmek, değiştirmek, yumuşatmak her kelimesini? Ama zaten okumazlar değil mi?? Aslında çok basit. Onlar bazen seni istemezler, belki de onlara fazla olduğun için...Ama ben bunu hiç anlamam, üzülürüm.

Çekim!

2011-01-09T16:23:00.000+02:00

Değerliyim (ben)
Değerlisin (sen- benim için)
Değerli (o/anlar)
Değerliyiz( biz- sen ve ben)
Değerlisiniz (sizler ve sesler ve renkler ve duyuşlar ve bakışlar bir de... gülüşmeler)
Değerliler (aslında; hep olacaklar)

Bu kadar çok değer üzerine an/lam/ları/ım/ız/ın değişmemesi ne hoş, ne önemli...

Precious-Depeche Mode

Evet, iki arada/ iki dilde/iki bakış açısı ve iki edimde yaşıyorum ben!
Bir de çok seviyorum bu şarkıyı :)

Yeni yıl

2010-12-31T17:32:00.000+02:00

Yeniden temizlik zamanı. Hadi hep birlikte, "yeni yıl inşallah mutluluklar getirecek, her şey çok güzel olacak". Atalım bütün eskileri, yenileri çok severiz biz; hepimiz. Şimdi temizlik zamanı, kaldıralım her şeyi raflara. Dolduralım hurçları. Herkes alışverişte; kuru yemişler, aperatifler... ahh nasıl unuturum içecek bir şeyler. Çünkü yeni yıl geliyor birkaç saate. Ama şimdi, 6 saat öncesinde yani, temizlik zamanı!

Benim hüzünlü saçlarım

2010-12-28T22:38:00.000+02:00

Bütün hüznümü saçımın dibine saklıyorum ben. Çok güzeldir saçlarım. Söylerler hep. Yumuşacık ve parlaktır. Yumuşaktır; çünkü bütün o drama karşı başı eğik dolaşır. Parlaktır; kızılları kanımın en koyu kısımlarını çalar. Asidir saçlarım, istediğini yapar ama en sonunda iki kıskacın arasında, mahzun, mahkumiyete razı olur. Ve ben saçlarımın dibinin yolarım sıkılınca. En çok oradan yanar canım. Hüzünlerim depreşir, ruhum pesleşir. Sonra tırnaklarımın arasına takılan her anıyı, her kelimeyi gözümün önüne koyarım. Yaksınlar canımı ve sonra kaybolup gitsinler diye. Bir çukurdayım. Merdivenim yok. Daha da derinleşsin istiyorum bazen, kafama ışık vuruyor güneşin batışına doğru. Aydınlandım sanıyorum. Kaybolunca sarısı, kızılı kalıyor saçlarıma. Daha çok kanıyorum. Her yanım saç oldu yine. Yoluyorum onları. Belki biter gün hüzünlerim diye... Her kaybolanın ardından daha kalın, daha kızıl bir yenisi beliriyor. Anlayamıyorum. Neden bitmiyor depresif ağrılarım?

Yanılgı

2010-12-19T17:26:00.001+02:00

Görüşüm puslu, ruhumu bir sarmaşık yavaş yavaş sarıyor. Seviyor sanıyorum beni, anladığımda çok geç oluyor. Bir rüyadan uyanıyorum, çoktan boğulmuşum. Ama başlara dönelim şimdi, henüz boğulmamış olduğum zamanlara. Henüz diz hizasındayken sarmaşık, boynuma yıllar kala yani... Oyuncak bir kuş ve bir ağaç sahip olduklarım. Kuş kadar ağaç, ve ağaç kadar ellerim. Hepimiz hemen hemen aynı boylardayız yani; kuş, ağaç ve elim. Kuşu tutuyorum ağaç düşüyor, ağacı tutuyorum bu sefer kuş düşüyor. Bir ses duyuyorum. Bir bakıyorum ki ne kuş var ne de ağaç. Ellerim duruyor ama; bir mavi, diğeri yeşil. O zaman anlamıyorum. Hayatı yaşanılası, güzel bir şey, renklerimi de büyülü sanıyorum. O zaman, henüz ölümüme yıllar kala yani, mutlu oluyorum. Kimselerin göremediğini, gördüğümü sandığımdan...

Hatıralar

2010-12-18T18:42:00.002+02:00

Kulağında bir Morrisey, hayatının pisliğini haykırırken yüzünde umursamaz bir ifade ve kontrol edemediği şirinliğiyle 'Işıklarda lütfen' diyor. Dolmuştakiler dönüp bakıyorlar sesin sahibine. Ne güzelliği sesin ne de şirinliği sahibinin etkileyen insanları. Herkes, annesinin elini ısırmaya çalışan küçük çocuk bile sesin tınısına, içerdiği çelişkilere bakmaya çalışıyor. Kimse göremeden iniyor sesin sahibi. Düşünmüyor, ayaklarının götürdüğü yöne 39 basamak iniyor. Düşünceleri bir anlığına duruyor beyninde. Yoldan gidebilir, çok uzak değil varış mesafesi. 3 şarkı uzunluğunda diyor içinden hatırlayarak yazarı. 3 şarkı, aynı şarkının üç kez çalışı daha doğrusu. Bir kere daha dinlemeyi tercih ediyor bilinçsizce. Tekrar sola dönüp, bir bilet alıyor. Turnikelere geldiğinde artık aynı zamanda değil. Görüntüler akmaya başlamadan bir kaç saniye önce yeniden başlatıyor şarkıyı. Aynı yönden, ters yönden gelen, geçen, çarpan insanlar. Ve çaresizce S.O.S veren gözler. Bir süre durup turnikelerden geçiyor. Bugün bomboş durak, kimsecikler yok. Hava çoktan kararmış, turuncu ışıklar hakim olmuş ağaç gölgelerinden geriye kalan boşluklara. Düşünmeden sağa dönüyor tekrar. Merdivenler iniyor, yürüyor, merdivenler iniyor. Saymıyor bu kez. "7 dakika " diyor kayan kırmızı yazı. Gitar akorlarıyla akıyor damla damla yere.Kızıla boyuyor defalarca üzerinden geçilmiş karoları. İnsanlar doluşuyor gözlerine bir göz kırpma süresinde, ikincisinde çoktan kaybolmuş oluyorlar. Kırmızıya basmadan bozuk olan floresanın, hayır ortadaki değil ikinci sırası bozuk olanın, bir buçuk karo sağında duruyor sırtını geldiği yöne vererek. "1 dakika" diyor yazı. O kadar süre burada bekledi mi? Şarkı kaçıncı kez tekrarlanıyor varlığında? Kim temizledi yerdeki kıpkırmızı utancını zamanın? Kızıl saçlı kız neden bakıyor? Bilmiyor. "Same S.O.S..." Tam önünde duruyor kapı. Tıslayarak açılıyor. 4 adımda tek kişilik boş bir koltuğa oturuyor. Kalabalık bir grubun gülüşmelerini seyrederken, yüzünün nasıl göründüğünü soruyor kendine. Kalabalıklar içinde, yalnızlıklarını görüyor, kendilerinin bile fark edemedikleri. Eskiler sırayla akıp gidiyor gözlerinden, yasaklara rağmen oturdukları kıç taraflarını kocaman yılanların. Sarsılarak duruyor her şey, tıslayarak açılıyor kapı. Sessizce kalkıp geçiyor kapıdan. İçeridekiler anlam veremiyorlar bir duraklık mesafeye para ödeyişine genç kadının. Bilmiyorlar aslında ödenenin, bir duraklık mutluluk pahası olduğunu. Ve bitiyor şarkı, mutluluğuyla birlikte kadının.
"Again..
Again...
Again..."

Lütfen!

2010-12-15T23:32:00.001+02:00

Her şey, herkes sadece bir dakikalığına sussun istiyorum. Çok şey mi istiyorum??

Karanlık

2010-12-13T19:40:00.001+02:00

Karanlığa gömüldüğünde bütün kelimeleri şehrin, el mahkum, tüm usturuplu cümleler geldikleri yönlere döner,ve bütün ait insanları şehrin benliğinin, susar... Geride uzaklardaki parlak noktalara bakarken hafifçe gülümseyen gölgeli yüzler, bir de karanlıktan nasiplenen köpek havlamaları kalır!

'O' herkese uzaktan bakardı, bir yabancı gibi...

2010-12-12T02:27:00.000+02:00

Kütüphanede sırtımı insanlara dönüp oturdum bugün. Herkese, her şeye! Niyetim "körlüğünü" görmekti insanlığın lakin seçtiğim deniz kenarı koltukta başka bir konuğum olduğundan bihaberdim. Oturup sallandırdım ayaklarımı iskeleden. Kaçak bakıştık ilk. Bütün eşyalarımı yapabildiğim en hızlı şekilde bir kenara attım. Merhabalaştık sonra, fazla vakit yoktu. Müzik vardı bir. Bir de pencereyle pervazın arasından süzülüp sohbetimize ortak olan kar kokulu incecik rüzgar."Yeşillerden geliyorum" dedi, "pek güzeller". Dr. Faust'u nasıl bulamadığını anlattı sohbetimiz onun, ben yazdım. Kime ait olduğu belli olmayan hoş bir koku taşıdı rüzgar sohbetimizin tam orta yerine, dağıldı saçlarımızın arasına. "Artık gitmem gerek" dedim. Kapıda bekledi rüzgar. Bir şiir okudu O; karlı, yılbaşılı..."Al" dedi, "Senin olsun". Çok almak istedim. Çok ama! Alamadım. 'Bir başkasıyla randevusu vardır belki' diye geçirdim içimden, 'söylemeye çekindiği'. Soramadım. "Biliyorum bulur beni, yine gelir yanıma" diye düşündüm sandım. Yapraklardan bin eliyle cevap verdi rüzgar, onayladı ve el salladı O ardımdan. "Gitmesen..."dedi.

Gittim.

Zapt-ı Rapt

2010-11-25T01:45:00.001+02:00

Zaman daralıyor. Her şey belli bir düzene, her sınav, her ödev ve her proje olması gereken masalara yerleşiyor. Kararlar belli bir yaşa ulaşıp alıp başını gidiyor bu günlerde. Geride harabeye dönmüş beyinlerde; sorular ve kırgınlıklar, kök salınmış ortamlarda çer çöp ve bunlarla birlikte havada asılı kalmış yüzsüzlük, içlerden hiç çık(a)mamış şaşkınlık cümleleri kalıyor. Ben her zamanki gibi duruyorum. Bu anlamsız cümbüşü sükunet içerisinde izleyip hava kararırken evime gidiyorum. Birileri soruyor ertesi gün, "dünkü oyundan haberin var mı" diye... "Yok" diyemiyorum.

Hiç

2010-11-21T22:52:00.005+02:00

Hiç böyle olmamıştım. İçimdeki kapkara boşluğun beni bu kadar çok baskıladığını, her hücreme yaptığı baskının bu kadar büyük olduğunu hiç hissetmemiştim. Patlayacak gibi olduğumu hiç...

Nabzım boğazımda atmamıştı hiç. Boğazımda düğümlenmemişti düşüncelerim. Şakaklarım zonklamamıştı böyle. Çökmemişti bedenim. Çekirdeğimin boynumun bir karış üstünde, kulaklarımı bağlayan çizgi üzerinde olduğunun farkına varmamıştım. Benliğim benden kopup gitmek istememişti. Ben hiç böyle aciz, çaresiz aynı zamanda çok güçlü olmamıştım. Hiçbir zaman bütün kişiliklerim aynı zamanda aynı bedeni oynatmamıştı. Hiç ağlamak istediğim halde, bu şekilde, ama ağlayamadan durmamıştım. Hiç bu şekilde durmamıştım.Hiç uçurumun bu kadar dibini görmemiştim. Uçurumun kenarına bu kadar yaklaşmamıştım. Hiç bu kadar kontrolü elimde tutmamıştım. Adım atmaya hiç bu kadar korkmamıştım. Hiç eklemlerim uyuşmamış, derim karıncalanmamıştı. Hiç bu kadar şok olmamıştım. Böyle bir şokla yazı yazmamıştım.Ve hiç bu kadar yetersiz gelmemişti yazdıklarım. Hiç kalakalmamıştım böyle. Hiç ama. Ben hiç hiç olmamıştım. Ben hiç böyle olmamıştım!

Şarkılarım

2010-11-18T20:40:00.002+02:00

Yeni bir oluşum içerisine girmeye karar verdim bayram dönüşü . Madem bu kadar müzikle yaşıyorum, o zaman ben de her günün şarkısını ayrı bir blog oluşturarak ya da başka bir yöntemle ekleyeceğim. Dağ havası iyi geldi bana. Epeyce hem de :) Artık önüme bakabilirim...

Fark edişler Volume.4

2010-11-14T00:44:00.003+02:00

Eve dönüş yolculuğu... Bugün ne kadar çok şeyi ne kadar kısacık arada yaşadım aslında... Geçmişim şimdim, geleceğim geçmişim oldu. Gerçeklerimle yüzleştiğime inandım. Yanıldım! Her zamanki gibi bir arpa boyu yol alamadım. Fazla yüklenince durulum sandım, tek yapabiliğim birkaç renk değişimini görebilmek oldu cildimde. Aldandım!!

Bana kalsın!

2010-11-09T20:26:00.002+02:00

Sorularım var.Kaçıp, kovalandığım... Artık çıplak ayaklarımla dolaşmak istiyorum. Çıkarıyorum çoraplarımı. Hasta olurum, biliyorum. Göze aldım çoktan. Anlamak, bilmek, çözmek istemiyorum. Kendimi bile.

Tercihler

2010-11-09T01:29:00.002+02:00

Garip insanların a öznesini b öznesine tercihi! Öznem; kişiler, isimler , resimler yahut nesneler olabilir. Garip ama tercih sebepleri günlerimin! Bunun farkına öyle bir anda varmış oluşumsa, sanırım daha da belirleyici. Ah böyle geceler... İnsanı deli edebilir!

günler

2010-10-30T02:04:00.004+03:00

Ellerimin arasından kayıp gidiyor kelimelerim. Tırnaklarımdaki ojeler bile çekiliyor. Yazıyor, gönderiyorum. Bana benzer bir kadını saçlarının ucundan yakalayıp hikayemin orta yerine çekiveriyorum.

"Ne ilk ne de son olacaktı. Olağanüstü ya da zor bulunan değildi. Belki? 'Kime göre??' dedi içinden, kaşlarını kaldırdı. Elindeki süt mısırı konservesini, tarihine bakıp, alışveriş arabasına attı. Böyle zamanlarda hep bir girdap buluyordu midesinde. 'Pis Pazarlar' diyordu böyle günlere. Aslında önemi yoktu günün gerçek adının, ya da kimin onları ne olarak çağırdığının. Pis Pazarlar'dı onlar. Hep öyle kalacaklardı. Neyse efendim, bunun gibi pis pazarlarda, hep aynı yemeği yapar, hep aynı filmi izlerdi. Rahatladığını düşünür aslında boşuna zaman öldürürdü. "Bazı günlerin kimlikleri vardır, mesela bugün bana pazar günü gibi geliyor ama aslında salı. O zaman neden bana Pazar gibi geliyor? Neden olacak Salih'i her seferinde neden Mert diye çağırıyorsam aynı sebepten işte. Yani, bana göre böyle çünkü. Birileri onlara isim koydu diye, ben de onları aynı isimle çağıracak değilim ya! Pazar işte, Pazarsın sevgili Salı." diye düşündü elindeki kremayı da atarken sepete."Ama o zaman anlaşamazsınız siz güzel bayan, kimseyle anlaşamazsınız. Mesela ben sizi yemeğe götürmeyi teklif ederim. Olur ya siz de kabul edersiniz. Cuma olsun diye anlaşırız. Ama siz perşembe gelirsiniz. Herkes böyle yaparsa nolur o zaman? Hem saçmalık canım. Oldu olacak dünya da sizin olsun. Ne günlere kaldık yaa...". Kafasını kaldırdı kadın, elindeki erişteyi düşürüverdi yere. 'Değil miydi zaten???' "O zaman kendime saklayayım ben isimlerimi de günlerimi de" dedi kırılmış eriştelerle dolu paketi yerden alırken. Köşedeki adam elindeki pirinçten kafasını kaldırıp "Efendim" dedi. "Mantarlar diyorum, çok tazeymiş. İhtiyacınız varsa bilginiz olsun dedim". Arkasında şaşkın biraz dalgın bir adam bırakıp mantar reyonuna yöneldi. En irilerini doldurdu torbasına. En güzel günlerini seçti bir bir. Hepsinden muhteşem bir makarna yapacaktı ince ince doğrayıp.Sonra da ayaklarını uzatıp bir güzel izleyecekti filmini. Olayların psikolojik sebeplerini irdelemedi. En sevdiği marketin yerini almış hipermarketi gözleri kapalı terk etti. Arkasından bazı mantarlar yuvarlandı, tuz döküldü, dönüp bakmadı. Herkes yazık dedi içinden. O, yaşasın! Delirmiş zaar kim bilir ne derdi var diye geçirdi içinden bir diğeri. Anlamazlar dedi kadın. Anlamadılar."

comin' home

2010-10-28T11:33:00.003+03:00

Müzik yükseliyor yine, ayak tabanlarımdan saç uçlarıma dek. Her santimimde sesini biraz daha açıyorum. Ben hep böyle yapıyorum. Kendimi saklıyorum, üzüntülerimi, düşü nmek istemediklerimi saklıyorum notalara. O yüzden kulşaklarıma yaklaştıkça artıyor müziğimin sesi. Kendimi biliyorum. Evime dönüyorum. Belki bir yabancı, belki yakın bir dost. Işıkla yolculuk yapıyorum.

I'm back in town!!!

Değişmek?

2010-10-24T10:16:00.002+03:00

Biraz değiştim,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar…

Değiştim…
Unutamadığım sözlerinin arasında sıkışıyorum,
Bir yanım kendimi kolluyor bir yanım seni
Ben benimle savaşıyorum,
Seninle değil…

Sonucu kılıcı kuşananından belli olan bir savaşın,
ne kazanabileni ne de kaybedeniyim…
Sorun değil…

Elbet Alışırım…
Biraz alıştım.
Her şey kadar, her kez kadar, sen kadar…

Alıştım!
Varlığını istemediğim tüm eksik yanları
Ve çokluğunu da, yokluğunu da istemediğim
iki arada bir derede duyguya alışıyorum…
Bir yanım bırak diyor bir yanıma
Kesin değil! Henüz tanıştık…
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar…

Tanıdığımı sandığım bana daha yakınım artık
Duvarlara anlatırken öğrendiklerim kendi hakkımda
Ve aynalarda ağlarken gördüklerim kendi tarafımda
Bir yanım memnun oldum diyor,
bir yanım tanıyamadım daha
Samimi değil…
Bir hayli kırıldım…
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar…

Canıma batan her halin felç gibi indi bedenime
Gözlerimden tut da ciğerlerime kadar kırgınım…
Aslında ne sana, ne olanlara…
Kendime kırgınım!..
Maziye hiç değil, âna kırgınım
Anlatamadığım, anlayamadığım masalların bana yaptıklarına
Dinlediğim şarkılarda bana seni anımsatan şarkıcılara
Beni anladığın kelimelerin bana her şeyi anlatıyor gibi geliyor oluşuna
Bir hayli kırgınım…
Beni ben kırdım oysa…
İyi değilim.
Galiba yoruldum…
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar…

Kalbime, kalbimi kanıtlamaktan
Ve kanıtladığıma kendimi inandırmaktan
Ve dahası kocaman bir sahada tek başına koşmaktan yoruldum
Aslında ne pişmanım ne de pes ediyorum!..
Sadece beni kaybettikçe seni kaybediyorum.
Şu kalp denen, beni bana sorgulatıyor artık
Ki Seni sorgulamamasını nasıl beklerim?!..

Toprağa bakan yanım senden zaten ayrı
Sana bakan yanımsa toprakla aynı
Hıh! Ne yaparsan yap, gördüğünün seni görmesini bekleyemezsin!

Gözlerim yorgun…
Dudaklarım, dudaklarım hissiz…
Dokunulmadan geçen yıllar bana ağır…
Sarılmadan geçip giden uğurlamaların, kavuşmaları hep beklentisiz
Söyleyemediklerini söylesende şimdi
Sesine aşina yanım, onca sessizlikten sonra artık sağır!
İsteyerek değil…
Çok çalıştım

Paylaştığımız hayatımızda bıraktığın onca üstü kapalı git izine
Beni yerle bir eden kendince açık olan her tepkiye
Ve bence bana tanımadığım bir adamı göstermene rağmen
Daha önce de gitmiştim…
Çok çalıştım…
Paylaştığımız hayatımızda bıraktığın onca üstü kapalı git izine
Beni yerle bir eden kendince açık olan her tepkine
Ve bende bana tanımadığım bir adamı göstermene rağmen
Gitmek için, bitmek için, sana huzur vermek için
Çok çalıştım…

Daha önce de gitmiştim…
Kendi isteğimle…
Anladım ki daha önce sevmemiştim!

Çok çalıştım inan
Değişen yanımın aslında hep aynı olduğunu göstermeye
Her defasında daha da tozlanan canımı kırmadan korumaya
Ve alışmaya kendime…
Bu göz gözü görmez dumanlı halime
Çok alışmaya çalıştım hem de…

Tanıştım seninle doğan yanımla da, ölen yanımla da
Birini yaşattım! Yaşatıyorum da hala
Ama diğerinin ölmesine engel olamıyorum da

Yorulmak, dinlenmekten geçmiyor
An be an çöküyor, insanın içindeki güç
Işığı sönüyor…
Beyaza dönüyor rengi git gide
Hissizleşiyor…

Ne yormak istedim Seni,
Ne de yormak kendimi
Çok çalıştım
Gitmeye de kalmaya da…
İkisi de aynı acı, ikiside rezil
Daha önce de gitmiştim
Ama böyle kalarak değil
Böyle kalarak değil

Can Yücel

inanma-ma-k

2010-10-10T22:11:00.000+03:00

Mutluluk üzerine çeşitlemelerim var bugün. Renk renk, şekil şekil... Ve hatta, oldukça doğallar.Ama ne yapsam, ne etsem de inandıramıyorum kendimi onların içireisine birer parça duyguların varsılını koyduğuma. Saate bakıyor, bu kadar erken olduğuna inanamıyorum. İnanmak/inandırmakla ilgili sorunlarım var bence.

Hoşluklar

2010-10-09T17:18:00.002+03:00

Kafamdaki bütün gürültüleri bastırsın diye müziğin sesini sonuna kadar açtım. Ütüleyip askılara asıyorum bütün düşüncelerimi, düzgünce katlayıp gardrobumun raflarına yerleştiriyorum bir bir. Güveler gelmesin diye göz yaşları da serpiyorum bazen aralarına. Gözlerimi kapatıp bağıra çağıra şarkı söylüyorum saç fırçasından yaptığım mikrofonumla. Ne hoş, kimse duymuyor.

İyi geceler

2010-10-08T00:35:00.000+03:00

En son ne zaman kulaklarım uğuldadı, ne zaman gözlerim karardı bilemiyordum, bugüne kadar...
Bu kadar yoğun olmamalı günleri, bu kadar gürültülü olmamalı sessizlikleri dünyanın. Bu kadar şuh gülmemeli soğuğu Ankara'nın. Ve bu kadar gölgeleri tutmamalı sokakları, bir başınalığın. Ama işte parlak ekranlar karşısında bazı kelimelerin anlamlarını arıyorsam sözlüklerde, gereklilik kipleri halt yiyor kelimelerimde. Kalakalıyorum.Bana derin aymazlıklarım içinde körleşmiş rüyalarım açıyor kapılarını yine.
Hayır diyemiyorum!

Holaa!

2010-09-28T21:27:00.002+03:00

O kadar yükün, karmaşa ve olayın arasında sakinliği bulabildikleri, ama her şeyi dolu dizgin yaşayabildikleri için bir kez daha kutluyorum ispanyolları ve bir de yüzlerinden gülümselerini, gözlerinden düşüncelerini eksik etmeyen tüm insanlarımı.
Hola!!!

Şehir

2010-09-14T23:02:00.002+03:00

İçimden nehirler mi akıyor, yoksa ruhumda ormanlar mı büyüyor bilemiyorum. Aklım binlerce düşünce arasında zikzaklar çizerken, ben duruyorum.
Durmamak, bişeyler yapmak istiyorum ama durmaya engel olamıyorum.
Sadece duruyorum.
Bir de içimden Şehir'i söylüyorum (Ezginin Günlüğüyle).
Belki de onun da içinden bir sürü şey geçip öylece durduğundandır.

Böyle günler

2010-09-13T01:53:00.001+03:00

Böyle günler karmakarışık benim için. Hava bozuk, ruhum puslu.Üç beş peri dokunuşu günü kurtaran . Ve böyle günlerde hep bişeyleri fark ediyorum ben.
Saatim 4 var. Akrep ve yelkovan geçiyor bir bir kişilerimin üzerinden. Bakalım saatim kaçı vuracak bugün!

Şık Latife

2010-09-04T18:19:00.004+03:00

Şık latife de kişinin teki  senin gibi, benim gibi
Ancak şık latife değişik biri

Sabahları genellikle geç kalkar, portakal suyu içer
Ekmek yememesini öğütlemişler, şişmanlarmış

Şık latifenin en iyi dostu aynalar, aynalar söyler
Hep o dinler, konuşulanlarsa güzellikler

Öğleden sonra Minür"nünü" telefon eder, geçen akşamlarını
Konuşurlar
Bazen buluşup bir yerde otururlar

Şık latife haftanın yedi akşamı, yedi kişiyle çıkar
Doğrusu şık kadındır şık latife her yerde söylerler

Şık latife sabaha karşı yatar, boyası temizlenmiş
Gerçek yüzü ve bir geceliğiyle latifedir artık

Latife, dayanamaz yalnızlyıa hemen uyur
Hemen uyur, hemen uyur, hemen uyur



Teşekkürler Pelin; gülüşmeler, konuşmalar, bakışarak sıkılmalar ve tabii bütün
kahve-çay molaları, yemekler, saçma geyikler, sıkıcı olabilecek bir stajı eğlenceli
kıldığın için. Bir de söylediğimiz,yenileştiğim şarkılar için :)

Kendim

2010-08-22T09:26:00.000+03:00

Bana hakikati değil, kendini ver.Kendini, yani rüyanı!!

Cemil Meriç

Ankara'da Aşık Olmak...

2010-08-21T22:57:00.002+03:00

Ankara'da aşık olmak zor demiş Vedat Sakman. Öyle de velhasılkelam. Sizi sarıp sarmalayan bir şehir değil kendisi zira. Hele de bir de ayrılık varsa işin ucunda... Türü önemli değildir ayrılıkların, geri gelecek olması ya da olmaması değiştirmez.'O' yoktur, siz yalnızsınızdır ve tek gerçek budur.

...
Ankara'dan bir kuş uçtu
Güneye doğru
Kanatlarında sevdanın
Kar bulutları
Gün batımı masum gülüşler
Ağlamaklı
Yine bir şeyler aldı gitti
Ayrılık hüzünleri
Yeni bir şeyler aldı gitti ayrılık
Gözlerin bugün zarif ve ince bir hüzün
Ankara'da aşık olmak zor iki gözüm
Sözlerin bugün kırık, umarsız, kördüğüm
Ankara'da sensiz olmak zor iki gözüm
...

Uninvited

2010-07-18T23:45:00.002+03:00

Taşı eline aldı kadın. Hızlıca etrafına göz gezdirip fırlatıverdi en tepeye. Geri geleceğini, belki de üzerine düşeceğini bilerek, bekledi.
Düşmedi taş. Rüzgar durdu, kuşlar sustu.
Hepsi bekledi taşın düşüşünü. Kendi varlıklarına göre, değişik yoğunluklarla. Hepsi, gök yüzünü taradı sırayla; soldan sağa, sağdan sola.
Ama yoktu taş.
Hayat durdu sandı her biri, hava bile o anki durumunu korudu.
Sonra hepsi kadınla ilgilenmeye başladı.
Görmedi kadın.
Her şey normal gibiydi, kadın dışında, ama aslında hiçbir şey normal değildi.
Bir silüet belirdi gök yüzünde, bulutlar yardıma geldi.
Kapkara oldu hava.
Kadın kafasını kaldırdı göğe.
Bir damla su düştü yüzüne, ağladı zaman.
Düşmedi taş.
Bekledi kadın.
Zaman geçti, her şey yaşlandı. Kuşlar öldü, rüzgar doğurdu.
Beklenen konuk gelmedi, bekleyen yer bulamadı kendine.
Öldü sonra kadın.
Bulutlar üstüne yattı.
Herkes her şeyi kabullendi.
Normale döndü hayat.
Birden bir ses yankılandı boşlukta, imkansızı başardı.
Anladı, artık çok geçti her şey için.
Olması gerektiği için olduğuna inandı.
Kumlar döküldü,
Heykel oldu.
23:56

Frida'dan Diego'ya - Sevmekten Ne Zaman Vazgeçtim?

2010-07-16T13:22:00.000+03:00

‎
Kötü günümde yanımda olmadığın zaman vazgeçtim.

Canın sıkıldığında benimle paylaşmadığını, kırılacak veya tedirgin olacak olsam bile düşüncelerini açıkça söylemediğini anladığım zaman vazgeçtim.

Bana yalan söylediğini anladığım zaman vazgeçtim.

Gözlerime baktığında kalbinle bakmadığını ve bana hala söylemediğin şeyler olduğunu hissettiğimde vazgeçtim.

Her sabah benimle uyanmak istemediğini, geleceğimizin hiçbir yere gitmediğini anladığım zaman vazgeçtim.

Düşüncelerime ve değerlerime değer vermediğin için vazgeçtim.

Ağrılarımı dindirecek sıcak sevgiyi bana vermediğinde vazgeçtim.

Sadece kendi mutluluğunu ve geleceğini düşünerek beni hiçe saydığın için vazgeçtim.

Tablolarımda artık kendimi mutlu çizemediğim ve tek neden "sen" olduğun için vazgeçtim.

Bencil olduğun için vazgeçtim.

Bunlardan sadece bir tanesi senden vazgecmem için yeterli değildi, çünkü sevgim yüceydi.

Ama hepsini düşündüğümde senin benden çoktan vazgeçtiğini anladım.

Bu yüzden ben de senden vazgeçtim.

Frida Kahlo

Rüzgar

2010-06-16T01:38:00.004+03:00

"Dilinin ucuna gelip de söyleyemediğin cümleler vardır" dedi. "Sende kalması, seni üzerken, akıp da gitsin diye suya anlatılan rüyalar misali, her şeyi göze alıp, susarsın!"

Secret

2010-06-14T11:14:00.001+03:00

Got a secret
Can you keep it?
Swear this one you'll save
Better lock it, in your pocket
Taking this one to the grave
If I show you then I know you
Won't tell what I said
Cause two can keep a secret
If one of them is dead…

2010-06-12T01:41:00.003+03:00

"Ama arkadaşlar iyidir" Tabutta rövaşatadan Umut sarıkaya'ya bir yol.

Hayır, doğrusu "Evet arkadaşlar iyidir" olmalı.
Arkadaş olarak kalabildiğin sürece elbette.İki merhabalık, iki nasılsınlık yoluna girmeden; saf, temiz ve dürüst arkadaşlık.Ağız dolusu gülmeli, gizlice kikirdemeli, bol dedikodulu olanından hani.Ne yaparsanız yapın, sizi destekleyeceğini bildiğinizden ve asla yargılamayanından.

Evet! Arkadaşlar, benim arkadaşlarım iyidir :)

2010-06-07T21:28:00.001+03:00

Durmasaydık keşke, sessiz sedasız yolumuza devam etseydik. Hiç kimse bilmeseydi. Hiçbir şey olmasaydı.

geleceğim bekle dedi
ben beklemedim o da gelmedi
ölüm gibi bir şeydi
ama kimse ölmedi

Mutlulukk :)

2010-06-06T00:11:00.000+03:00

Tam ümitlerin kaybolmaya yüz tuttuğu anda,bir kez daha, farklı bir şeyle karşılaştım.
Biricik dostlarım, sevdiklerim, sevdiceğim sarıp sarmaladılar beni olanca doğallıkları ve birbirlerinden habersiz olarak yaptıkları çok değerli şeylere. Hem de durup dururken, öylesine, öyle bir zamanda..

Bir kuş olduğuma hiç böyle sevinmemiştim misal, en özelin bana açıldığını bir kez daha, çok net bir biçimde ve mutlulukla ayrımsadım. Tepki veremedim belki, ama kelimelerin kifayetsiz kaldığı anlardandı.Çok özel olduğunu hisstemek böyle bişey işte. Eski bir dostum tarafından öylesine arandım. Dönemesem de konuşmuş kadar oldum. Bir başka dostum, biriciğim yine söylemeyi planladıklarımı, söylemek istediğim anda yazıp yollayıvermiş bana. En çok sessizliğimizle paylaşabildiklerimiz için ama, kelimelere ihtiyaç duymaksızın yazıverdik gözlerimizin aynalarına. Bir başkası sınavımı düşünüp çok ince bir şey yapmış. Benim payımı da üstlenivermiş. Ve elbette sevildiğimi duymak beni mutlu, çok mutlu ediyor :) Ve taa istanbullardan bir güvercin kalkıp buralara gelmiş, penceremin önüne de güzel bir şarkı koyuvermiş. Ben daha ne isteyeyim, yemişim sınavlarını daa, kötü günlerini de hayatın. Böyle zamanlar var oldukça, ben daha çok yaşarım :P

En çok böyle zamanlarda mutlu oluyormuşum, onu da fark ettim. Berbat geçmekte olan final dönemime rağmen inanılmaz mutluyum :) İyi ki varsınız canlarım benim, iyi ki yanımdasınız. Çok, pek çok seviyorum sizleri :)

Söylenemeyene

2010-06-05T22:09:00.000+03:00

"Defterlerin de kimlikleri olur muymuş hiç?"
Oluyormuş demek ki, hatta isim, cisim ve renk bile değiştiriyorlar. İşte en çok o zaman benden birer parça oluyorlar.
"Neden hepsi ayrı peki? Koysana bir araya"
Her şeyin yeri var şu lanet olasıca dünyada. Düşüncelerimizin bile ayrı ayrı yerleri, duygularımızın bile ayrı ayrı hormonları var. Benim kimsesizliklerimin neden olmasın? Hem aynı anda her şey ve hiçbir şey olan kağıt parçaları bile ayrı ayrı kutluarda dururken, yine de ihanet edebilirken sahiplerine, ve ben ne olursa olsun suçları günahları; onları atamaz, yakamazken, neden hala çok değerli olanlarının yanlarına koyayım onları? Daha çok yaksınlar diye mi canımı yoksa çıkmamacasına kazınsın diye mi kokuları her açışımda kutuları. Yoo yo, bırak ayrı kalsınlar birbirlerinden. Bırak ayrı dünyalarını en azından ruhum dışında yaşama özgürlüğüne sahip olsunlar ve beni bir kısmından nefret ederken, seçme lüksüne kavuştursunlar .En azından bu şekilde tadayım uyumsuzluklarımın acımsı katranını.
"Peki, bildiğin gibi yapacaksın zaten, ama konuşsaydın bari?"
Görmek istediklerini görüyor insanlar, duymak istediklerini duyuyorlar. Bunların dışındakileri de tahammül edebilecekleri forma sokuyorlar. O sebebten hakir, ne desem ne yapsam boş, ancak bir son rapsodi olabilir uygunsuzluklarının nezdinde. Nahoş bir gösteri olarak yorumlanıp, kapatılır karanlık odalarına düşüncelerinin; unutulmak ve silinmek üzere. Bırak kalsın cümlelerim, belki bir yolunu bulup ulaşırlar arka odalara. Sesler biçare.
Ve dilerim her şey için çok geç olur! Çünkü dolmaya vakıf tüm harflerim, kapkara mürekkeplerle.

Haybeye Mektup

2010-05-09T18:00:00.000+03:00

Sevgili eski dostum;
Haberin bile olmayacak belki yazdığımdan. Olmasın da... Hep "isyan ediyorum, neden ben diye soruyorum" derdim sana. Artık isyan etmiyorum.Kabullendim galiba yenilgimi.Diğer şeyler gibi, eskisi gibi olmadığımı, olamadığımı senin için. Eskisi kadar değerli olmadığımı.Bugün bir fotoğraf karesinde daha açık,çok daha net olarak fark ettim. Suçlamıyorum seni, yanlış anlama. Ya da kendini kötü hisset diye söylemiyorum. Ama bunu artık açıkça görebiliyorum. Şimdi benim görevimi yapan başkaları var hayatında. Rahatça açılıp, konuştuğun...Birazcık, azıcık rahatsız hissediyorsun belki kendini.Bu yüzden belki de yüzündeki hoşnutsuzluk beni her görüşünde. Artık yanında istemiyorsun belli. Süs arkadaşın oldum.Belki başka sebepleri var istemeyişinin. Ama her geçen gün birinizi daha kaybetmeye tahammül edemiyorum artık. Demek ki ben yanlış yapıyorum. Demek ki yanlışım ben, senin için en azından. Ya da; yanlıştım. Artık ihtiyacın yokken bana, bir telefon edemeyişini anlayışla karşılıyorum. Ve üzülüyorum. Belki hakkım yok, ama üzülüyorum yine de. Dilerim her zaman çok mutlu olursun...
Benim için hala çok önemlisin, farkında olmasan da. Ve iyi ki hayatımdasın. Her şeye rağmen!
Çise

Fail

2010-05-06T22:01:00.001+03:00

Hep denedim, hep yenildim…

Yeniler

2010-05-01T22:52:00.003+03:00

Yeni; her zaman çekici, heyecan verici olmuştur nezdimde. Olabilecekleri tahmin edememenin getirdiği bi vurgun belki asıl sebep.Sanki her şeyi değiştirecek, yoğunlukları alacakmış gibi.Ve yeni insanlar!Kafamda kurduğum kimlikleri yerleştirdiğim, henüz keşfedilmemiş kimlikler.Hayal kırıklıkları.Ama an geliyor, anlıyorsun. Aradığın huzur yenide değil. Bin yıl da gezsen,bin takla da atsan olacak gibi değil. Hiç bir şey yapmıyorken geliveriyor sessizce.İki cümle, beni bana geri getiren . "Ne kadar uzak kalsak da bir araya gelince oturup konuşabiliyoruz,hep birlikteymişiz gibi sanki." ve yemek sıralarında paylaşılan, etrafımızı sarıp sarmalayan ses kalabalıkları...

Bir dostuma ithafen...

şehir

2010-04-30T22:49:00.002+03:00

nerelerde dolaşıp, nerelerde kayboluyorum aslında?
bölümün muhteşem manzarasından bakarken bunu düşündüm bugün.bulutları bile griyse, umudu keseceksin o şehirden dedim. ama grileşmişse ruhun, nereye kaçacaksın? diyelim ki kaçtın, bu sefer de grileşecek bulutların.
el mahkum diye değil, seviyorum gri sokaklarını bu karanlık şehrin.

ahhh! yalnızlığım benim

2010-04-26T22:34:00.002+03:00

ahhhh! yalnızlığım benim

sidikli kontesim

ne kadar rezil olursak o kadar iyi

Buğuyla var olmaya alışıyorum son günlerde. Sınırları zorluyor, kalakalıyorum karşılarında.

Ayırdına bile varamıyorlar esrikliğimin.Söylemiyorum ben de.

3dk

2010-04-21T20:08:00.001+03:00

Gitmem gerek bu şehirden/ Bir rüya oldum sevdamın gergefinde
Ha gayret güzelim gayret/biter elbet bu yağmur sabret

Maç bitti. Uzatmalar oynanıyor artık.

:(

2010-04-20T20:20:00.002+03:00

Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, will I go

Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired

There's a ghost on the horizon
When I go to bed
How can I fall asleep at night
How will I rest my head

Oh I'm scared of the middle place
Between light and nowhere
I don't want to be the one
Left in there, left in there

So here's hoping I will not drown
Or paralyze in light
And godsend I don't want to go
To the seal's watershed

Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, Will I go

Hope there's someone
Who'll set my heart free
Nice to hold when I'm tired

Üzgün, kırgın ve çok yorgunum...

2010-04-19T00:38:00.001+03:00

sen beni tanımazsın
severim de söyleyeyim
sen beni uzak sanırsın
bilirim söz dinlemem

ah bu ben kendimi nerelere koşsam
saklansam bir yerlerde gizlice ağlasam
ah bu ben kendimi nerelerde bulsam
çekilsem sahillere hayaller mi kursam

Yılın gözden geçirme dönemi geldi, yeniden. Bakalım nasıl geçmiş kooskoca yıl. Bakalım nerelerde bulucam bu sefer 'bu ben'i?

101. yazım da olmuş...

kaos

2010-04-11T01:48:00.002+03:00

Karışık, karmakarışık hava. Bir yanda uçuşan mutluluk balonları, diğer yanda aptallıklarım. Bir yanda canımı acıtan insanlar, itiraflarım, kabullenişim, ardından takdire şayan bulunan davranışlarım, kimliğim. Gardımı düşürdüm sanırken yanılmış oluşumsa tedirgin edici. Yine de insanlar umutsuzluğa kapılmamı engelliyorlar. Bir de iyi bir sonuçla taçlanırsa haftam, onca yorgunluk ve yığıntı arasında ayakta kalabilmiş olmamı kutlamış olurum. İyi dileklerle...

Leke

2010-04-09T16:38:00.000+03:00

Arada, "olur da yüzümde dikkat çekici bir leke olsa nasıl olurdu hayatım?" diye düşünürdüm.Ne kadar rahatsız ederdi beni mahremiyetimi sınırlayan bakışlar? Bir senaryo yazar oynatırdım kafamda. Hep de otobüste geçerdi olaylar nedense. Kendime ait kişisel alanların az oluşundan belki, belki kalabalık olup onlarca göze maruz kalacağımdan. Normalde bile bin(e)mediğim otobüse binerdim ama. Mutlak kırmızı rujum olurdu dudaklarımda. Dikkat çekmek değil de yüzümdeki misafirlere hazır olmak amacım diye düşünür, düşünürken yaşardım. Görmesem de bilirdim, burulurdu yüzüm. Belki de dikkat çekmek için seçerdim o kırmızıyı. Bakmak istemediklerini görmek rahatsız eder en çok çünkü insanları. Belki huzursuz etmekti niyetim, belki sadece suçuma ortak bulmak.Onlar "Nolmuş acaba?" diye düşünürlerken, ben inerdim otobüsten.Herkes her şeyi çok iyi biliyor ya, yaramın hikayesi vuku bulurdu bozuk cümlelerinde. Benimseyenler onları; beğenirdi kurguları, pay çıkarırlardı kendilerine. 'Şeytan kulağına...' deyip üç kez tıklatırdı birisi hatta en yakınında bulduğu otobüs demirine. Dün aynı şeyleri düşündüm bir kez daha, bir otobüs durağında. Bu sefer gerçekten hissettim yaşananları. İzin verdim bakmalarına. Tam düşüncelere dalarken onlar, iniverdim hayallerinden. Fark etmediler. Belki kalıcı, belki gecici bilemiyorum. Ama tadını çıkaramadım.

Şarkı

2010-03-23T00:15:00.003+02:00

Ben dinlediğim bi şarkıyı unutmam. Çoğu zaman bir şeylerle eşleştirdiğim için unutmam hem de. Ben yapmasam, beynim o güne ekler o şarkıyı. Bugün tesadüfen bi şarkı buldum. Söylemeye başladım melodisini. Bazı sözlerini de tabii. Ama bu şarkıyı nereden hatırladığımı bulamıyorum. Sanki özellikle silinmiş bu şarkı. Özellikle silinmiş o gün/günler. Bilmiyorum, garip bi his. Dilinin ucuna gelir kelime de söyleyemezsin hani. İlk anda öyle hissettim. Şimdiyse beynimin içinde gölgede kalmış bi yer olduğunu hissediyorum. İşin kötüsü düşündükçe başım ağrıyor :(

Elveda

2010-02-27T02:42:00.000+02:00

"Durmadan kendimizden bahsediyoruz. Kimsenin kendisinden bahsetmeye tahammülü yok(oysa). Öyle sık değişiyor ki cepheler bunun bir savaş olduğunu anlamakta güçlük çekiyoruz. Herkes birbirine benzemeye çalışırken kavganın sebebi güme gidiyor. Sonra birden derin uykular basıyor. Kendimizi çok ciddiye almaktan yorgunuz."

Ve son, ve yeni bir terk ediliş daha dahil olunan.Hayat nitelikli insanı ödüllendirir.Pek fazla söz yok söylenecek. Hoşçakal mahiyetinde, eyvallah!..

Ders alışlar vol.1

2010-02-18T02:04:00.000+02:00

Sıkılıyor insanlar! Göremiyorlar kaybolup kaybolup, nasıl kelimelerde bulduğumu kendimi. Bilemiyorlar, çünkü dinlemek istemiyorlar. Ben de üzülüyorum. Kendi kendime itiraf etmiyorum ama. Sanki bilmiyorum, sanki böyle üzülmüyorum. Olsun. Yine de o kelimelerle ifade ediyorum hissettiklerimi.

" Anlamlarını bilmeden dinleyip sevdiğimiz şarkılar var ya, işte ben de böyleyim. Sesin kıvrılıp büküldüğü yerde ıslanıyor gözlerim.Nedenini soruyorlar; bilemiyorum. Kimseyi ikna edemiyorum."

İstemiyorlarsa bu kadar; anlatmam ben de.

Öğreniyor insan zamanla, öğreniyorum!

Yeditepe İstanbul

2010-02-10T00:17:00.002+02:00

Bu aralar tutturmuşum bir "çocukluğum şahaneydi" martavalı, gidiyorum.Yaşarken pek de öyle değildi aslında. Hep aynı anda mutsuz ve mutlu insan oldum ben. Bi yanımla güldüm, bi yanımla somurttum. Ama güzeldi be yine de! Masumdum sanırım, saftım, samimiydim. Ve evet kirlendi değerlerim. Bu yüzden bu kadar karşı konulamaz geliyor samimi diziler. Sırada 'Yeditepe İstanbul' var. Kaçıncı defa izlediğimi bilemediklerimden o da.Bütün gün, bütün gece izledim. Yeni bir gece açıyor kollarını bana. Hayranlığım o kadar büyüyor ki bazen, inanılmaz geliyor gerçek hayatım. Ve kıskanıyorum o insanları, ben de aralarında olup o şeylere katlanamadığım için. Bazen de içindeymişim gibi dalıveriyorum aralarına. Parlak bir cam engel oluyor bazen. Keşke olmasa, olmayabilse diyorum...

Farkedişler vol.3

2010-02-08T02:45:00.000+02:00

Farkında olma durmunun vuku bulması, istem dışında gerçekleşiyor. Çokça gerçekleşiyor bugün! Öyle bir şey ki boşaltıyor içinizi. Boşluk da öylece durmak yerine, boşluğuyla sarsıyor sizi. En kötüsü de yaşadıklarınızın gerçek bile olamayabileceği olasılığını düşünmeniz . Hatta, olasılığın yüksek oluşu. Karaktersiz hissettiriyor bir anlığına. Öyle değil diyorsunuz, inanıyorsunuz. Geçiyor sonra.

Ekmek Teknesi

2010-02-08T00:36:00.000+02:00

Bir pazar akşamı daha koştura koştura gittim televizyonun karşısına. Kanal 7 yi izlemek için hem de! Çünkü, Ekmek Teknesi'ni yayınlıyorlar her pazar. Küçükken de izlemiştim bu diziyi ama şimdi daha iyi anlıyorum neden böyle çılgınca bağlandığımı bu diziye. Hem de bu kadar uçuk, uç karakterler varken, Heredot en sevdiğim hikayeleri zamana uyarlayıp mahvederken, Kirli ve evimizin hanımının kardeşine bu kadar sinir olurken, ölünün derslerini kimi zaman saçma, Korkut'u gereksiz görürken...
Cevap çok basit:çünkü samimi bu dizi. Yaşamdan bir parça sanki; dışarı çıktığım zaman köşeyi dönüp fırına gidicem. Kirlilerin yolun karşısında duran arabasından köfte alıcam geçerken ya da. Çocukluğum ve İncesaz ı bu diziyle o kadar bağdaştırmışım ki, biri diğeri olmadan eksik kalacak sanki. Her bölüm, başka bir haftası orta okul dönemimin. 'Aman Korkuuut' deyişim, karşılığında 'Lan Çise Lan Çise ömrümü tükettin lan' cevabını alışım, bir çocukluk aşkının itirafına tekabül etmekte örneğin.
Ve O kadar yerinde ki şarkılar, tanıdığım, sevdiğim notalar o noktadan sonra hayranlıkla dinlenenler statüsüne yükseliveriyor her bölüm sonrasında. Daha içli bazılarını, bazılarınıysa daha mutlu dinliyorum artık.
Bu samimiyeti, bu masumiyeti, bu saflığı o kadar özlemişim ki; bir dakikasını ziyan etmemek için reklamları izliyorum.5 dakika önce geçiyorum televizyonun karşısına.Telefonları meşgule düşürüyorum/tuvalete gitmiyorum. Bir yöntem olsa da bulsam şu dizinin bölümlerini. Daraldıkça dünyam, bi bölüm izler genişletirim. Heredot bir hikaye anlatır, ölü bir Allah çeker. Baba konuşur, İncesaz konuşturur; yolumu bulurum.

silmez gibisin...

2010-02-01T22:31:00.000+02:00

...
Yenilip bu aşkı terk etmek de var
Gün ve gün gururu tüketmek de var
Kaçarak saklanıp hükmetmek de var
Hangisi olursa gelmez gibisin

Unutmak gerekli başlamak için
Başımı göğsüne yaslamak için
Günahı günahla yıkamak için
Gidersem affetmez silmez gibisin
...

2010-01-21T01:47:00.002+02:00

Hummalı bir çalışma başladı odada. Masa üstü derlenip toparlandı, bütün kazaklar düzgün bir şekilde katlanılıp çekmecelere yerleştirildi. Gerekli şeyler askılara asıldı. Gecenin 1.30 u olmasına aldırmadı bile. Yapılması gerekiyordu. Çünkü..

"...
Hepsini bir sinirle yatağın üzerine boşalttı.Oturdu, tek tek katlamaya başladı hepsini. Kendi kendine şefkat göstermek istediğinde yapardı bunu. Bir şeyleri katlardı. Bazen iç çamaşırlarını çıkarıpğ yeniden dizerdi çekmeceye, bazen kağıt peçeteleri katlardı tek tek. Katlamak iyiydi. Her şey küçülüyor, düzenleniyor, diziliyor ve aklının içi sakinleşiyordu böylece.
...
"

Hal'

2010-01-17T22:55:00.000+02:00

Ah hayat; ne oyunlar oynuyorsun yine?
Düzensizlik, düzenim oldu yine. Sabaha yolum var.
Böyle anlaşmamıştık biz??

Muz Sesleri..

2010-01-15T19:54:00.000+02:00

"
...
Kadınlar hep yeniden başlayabilirler Filipina. Ama erkekler...Onlar, savaş olmazsa kabuğunu sürükleyen bir salyangoza benzerler.Kabuklarımızı alırlarsa bizden geriye, gezdiği yerlerde sümüğünü bırakan böcekler kalır.Belki de,tıpkı çocukların salyangozlara yaptığı gibi hepimizin üzerine tuz döküp öldürmeliler.Bana sorarsan tatlı kıbbem, savaşı görmüş insanları barışta sağ bırakmamalı. Çünkü onlar savaşı koynunda uyuturlar.Bir gün yeniden yakışıklı olma hayali o kadar güzeldir ki barışta onlara güvenemezsin.

Biliyorum,onlar, savaş bitse bile kadınları savaşır gibi sevecekler. Ganimetleri gibi. Ele geçirildikten sonra ancak yağmalayabildikleri.

Bu topraklarda kadınlar bu yüzden mutsuz.Çünkü her gün yağmalanıyorlar ve kendilerini korumak için her gün sertleşiyorlar.Onlarda lanet olası çok kıymetli bir şey var ve ele geçirildikten sonra anlamsız olduklarını bildikleri için kendilerini kapatıyorlar.Bu karşılıklı bir anlaşma Filipina.İki taraf da birinin yarasını biliyor.İki tarafta da birbirinin yarasına iyi gelecek bir şey yok. Herkes durmadan birbirinin yarasını azdırıyor. Ama acı bize en tanıdık şey olduğu için bunu sevmek sanıyoruz. Birbirimizin kabuklarını kaldıra kaldıra, kanata kanata tanışıyoruz, sevişiyoruz, sonra büsbütün merhemsiz kalıp birbirimizi dövüyoruz.

Bizim derdimiz ne biliyor musun Filipina? Annelerimizin intikamını almak için büyüyoruz biz. Lanet olası savaşın, tozun toprağın içinde her gün kırık oğlan çocukları büyüyor. Annelerinin babaları yüzünden nasıl ağladığını izleyen oğlan çocukları. Anneleri onlara o kadar aşık ki, yavaş yavaş büyüyüp babalarına benzediklerini görmüyorlar. Her gün biraz daha annelerinin kocaları olarak ihtiyarlıyorlar küçükken. Bir gün bir kadın geleceğini sanarak büyüyorlar. Bütün bu saçma denklemi değiştirecek bir kadın. Ama gelse alacak yerimiz yok. Çünkü annelerimiz gibi ağlamayan kadınları nasıl seveceğimizi bilemiyoruz biz.

Onları ağlattığımız için kendimizden nefret ediyoruz, ama ağlamadıkları zaman da annelerimiz kadar iyi yürekli olmadıklarını sanıyoruz.

Oysa bizim, gülecek kadınlara ihtiyacımız var. Bize gülüp peşimizden sürüklemekten yorulduğumuz salyangoz kabuklarımızı çatlatacak kadınlara. Ama en çok kadınların bize gülmesinden korkuyoruz. Gülen kadınlardan ödümüz patlıyor bizim Filipina. Bu yüzden şöyle ferah feza sevmeyi de sevilmeyi de beceremiyoruz. Kadınların bizi gösterişli kabuklarımız yüzünden sevdiğini sanıyoruz. O kabuğa katlanmak için her gece nasıl ağladıklarını görmüyoruz.
...
"

Ece Temelkuran

rüzgar gülü

2009-12-28T23:26:00.002+02:00

Önümden çekilirsen İstanbul görünecek
Nerede olduğumu bileceğim
Sisler utanacak eğilecek
Ağzının ucundan öpeceğim
Saçına kalbimi takacağım
Avcunda bir şiir büyüyecek
Nerede olduğumu bileceğim

Bu çıplak geceler yok mu
Bu plak böyle ağlamıyor mu
Camları kırmak işten değil
Delirecek miyim neyim
Kirpiklerimden mısra dökülüyor
Kenya'da simsiyah yalnızım
Yoksul bir şilepte gemiciyim
Malezya'da yük bekliyorum
Önümden çekilirsen İstanbul görünecek
Nerede olduğumu bileceğim

Gözlerini söndürme muhtacım
Ben senin aydınlığına muhtacım
Yepyeni bir ilkbahar harcayıp
Bir yaz boğup bir sonbahar harcayıp
Rüzgar gülünü arayacağım
Oran'da Pernanbouc'ta Tombuktu'da
Vinçler yine akşamları indirecekler
Yine karanlığa bulaşacağım
Gözlerin rüzgarda savrulacak

İkimiz iki sap buğday olsak
Sen benim olsan, ben senin olsam
Bir gece vakti aklına gelsem
Uykunu tutsam bırakmasam
Seni kucaklasam, kucaklasam
Birbirimizin kalbini dinlesek
Dünyanın kalbini dinlesek
Büyük ateşler yaksalar
İki güvercin uçursalar
Nerede olduğumuzu bilsek

Ben okumuştum zamanında. Beklenmeyen zamanda, beklenmeyen şiir çıkmıştı karşıma. Hem de neredeyse 3 yıl sonra yine beklenmeyen bi zamanda huzurumda...

2009-12-26T21:12:00.002+02:00

...
Now life has killed the dream I dreamed.
...
And there are storms we cannot weather
...
God put a smile upon my face
...
Scared of the middle place
Between light and nowhere
...
Bitmek bilmeyen senfoni. Bitip tükenip,yeniden başlar.Gereksiz zamanlarda en çok. En çok!

K

2009-12-21T22:37:00.002+02:00

Ağır geldim kendime.Ben de tuttum aslen benim olmayan, bir süreliğine üzerimde taşıdığım her şeyi çıkartıp attım. Bi baktım ki kalan ben değilmişim geride. Ben yine benmişim değişse de yüzü şehirlerin.Madem hal' böyle,tekrar giyinmek, kuşanmak vakti şimdi.

2009-12-12T23:35:00.000+02:00

Ve zaman değişecek sensiz..
(27.12.2009)

...

2009-11-27T00:31:00.000+02:00

...
Oysa midem bulanıyor şimdi.
...

2009-11-23T01:11:00.001+02:00

Doğuma ve ölüme gebeyim bu gece. Ne verdiğim hayat tam bir ruh bulacak kendine, ne öldürdüğüm tam olarak yok olup gidecek bu lanet olasıca dünyadan. Biri devamlı kendini tamamlayacak parçayı araken mum ışığında, diğeri bırktığı izleri silecek en kuvvetli leke çıkarıcılarla.

Şarkılarla, şiirlerle, milyonlarca söz ve heceyle yaşayacak ilki. Önüne çıkan her şeyi kendine katıp kendi devinimiyle yenileyecek dünyayı. Yaşayacak, yaşatacak. O da yenilerine can verecek belki. Nasıl ki bir ressam anlatırsa şaheseriyle tüm dünyayı, tüm dünyaya. Bizimki de satacak kendini; önce kendine, sonra oluşa. Gün gelecek düşüşe geçecek o da. Düşüşüyle yüceltecek 'oluş'u. Var edecek bir kez daha. Çıkmaya başlarken yokuş yukarı, akıttığı her ter damlası bir umut olacak zihinlerde. Kızıl buklelerde taşınacak, bal gözlerden yansıyacak kızımın mahremiyeti.

Tek kelimelik cümlelerle başlayacak hayatı diğerinin. İki saniyelik bakışlara, iki seslik notalara dökecek 'duruş'unu, ayrılırken gemisi korunaklı limanından. Her ölümle, her bitişle biraz daha yok olacak. Deniz dibindeki artıkları tutup, baştacı yapacak akan göz yaşları yataklarında; dudaklara varmadan. Bütün kirleri, pisliği kazıyacak odalarına biraz daha kendisi olabilmek adına.Tırnaklarının içlerine birikenleri temizleyecek kirpikleriyle. Hepsini göz kapaklarının üzerine yığacak sonra. Yükselmeye başlayınca benliği, lekeleyecek bütün pisliğiyle yaşayanları. Onların mutluluklarıyla çekilecek set, oğlumun önüne. En karanlık gölgeleri düşecek göz bebeklerine en parıltılı gümüşlerden.

Bulacaklar birbirlerini biri siler,diğeri çizerken izlerini. Tanıyacak, teğet geçecekler birbirlerini. Gizilice anlaşacak oluşla duruş. Gece yarısı köprünün iç ayağında buluşacaklar sinsice. Göz göze bakıp, değince tinler birbirine; su ve ateş misali; ne ateş ne de su olacaklar. Hiçbir şeyden fazla birazdan az, karışıp gidecekler dere sularına.

Ruhumdaki iki bebe. Birbirlerini yemekteler şimdi. Bu gece, uykusuz bir gece. Bu gece olacak ve bitecek her şey. Bir anda, aniden. Doğum ve ölüm bulacak beni.Zamansız, olaysız, sessiz sedasız.
Gebeyim bu gece. Hem can verecek, hem öldüreceğim. Hem doğacak, hem öleceğim!

Gitmek

2009-11-04T23:15:00.004+02:00

Bir "gitmedir" almış başını gitmiş!
Herkesin diline pelesenk olmuş, kalmış.
Ya geride kalanlar?
Her gidişte, kendimi daha da terk edilmiş hissediyorum. Üstelik, bu gitme lafı bile yeterli daraltmaya ruhumu.
Çok kolaymış gibi, çok kaldırılabilir gibi..
Konuşmak kolay tabi..

Cevabımsa Atiial İlhan'dan:

Beni koyup gitme n'olursun,durduğun yerde dur
Kendini martılarla bir tutma, senin kanatların yok
Düşersin,
Yorulursun,
Beni koyup gitme n'olursun!

uç oldum

2009-10-29T18:37:00.000+02:00

nereden çıktın karşıma
uçurdun uzaklara
baharda yazda kış olunca
uçtum uçtum uç oldum
bir topacık suç oldum

ben ben oldum bizler oldum
bizden de geçtim hiç oldum
öldürmedim bak kendimi
uslandır tenezzül eyle
uslandır tenezzül eyle

inanmayanlar elendiler
ben hep seni düşündüm
baharda yazda kış olunca
uçtum uçtum uç oldum
bir topacık suç oldum

sevmeyenler elendiler
ben hep seni düşündüm
baharda yazda kış olunca
düşün düşün düş oldum
seni gördüm aşık oldum

??

2009-10-28T00:33:00.001+02:00

"İnsanlar di mi tek sorunumuz,onlar olmazsa da dünya olmaz di mi.Peki nasıl oluyor da birileri üzerken birileri cok mutlu edebiliyor di mi,peki ya hem mutlu edip hem üzenlere ne demeli.Hep insanlar hep,hep onlar yüzünden bu adaletsizlik,bu kavga gürültü.Hep ben hep benci hepsi,bir o kadar da acımasız cogu zaman.İnsanlar hep düzeni bozanlar,hic bilemediler ki dogru düzgün sevmeyi,saymayı.Hep hor gördüler birbirlerini,ezdiler,ayrım yaptılar kimi zaman.Hep insanlar hep,bir türlü ögrenemediler mutlu olmayı,huzur yaratmayı;ille de olcak bi dert tasa,catısma.Ögrenemediler gitti hem anlatmayı hem dinlemeyi,hep söz istediler ama hic verelim demediler ki.İnsanlar ya bu dünyayı bu hale getiren,insanlar ya bu dünyada yasamayı beceremeyen,insanlar ya bir türlü insan olmayı beceremeyen.İnsanı insan olmayan bu dünyanın ne sucu var peki simdi?"

"Suç Dünyada değil de bizde belki??
Çok şey bekliyoruz etrafımızdan. Hem dinlemelerini, hem anlamalarını; hem bizim gibi hem de bizden faklı olmalarını; hem desteklemelerini hem karşı çıkmalarını; hem anlatmalarını hem susmalarını; hem gülmelerini hem bizimle üzülmelerini; hem kendilerini ezdirmemelerini hem de ezilmemelerini; hem düzen kurmalarını hem bizim için onları bozmalarını; hem bizi ekmemelerini hem bizim için başkalarını ekmelerini; hem ayrım yapmamalarını hem de bizi ayrı yere koymalarını ; hem aramalarını sormalarını hem de biraz rahat bırakmalarını, hem acımalarını biraz bize, "sen de insansın yahuu" demelerini, hem de bize acımamalarını " acınacak insanlr mıyız biz?" istiyoruz aynı anda.. Hem öyle hem böyle olmalarını anlayacağın. Bizim gibi, bizim kadar dengesiz olmalarını bekliyoruz onlardan.İmkansızı bekliyoruz yani. Kendimizi de içine katıp insan diyoruz, dışardan bakıp adına dünya diyoruz.
Belki de ne dünya, ne insanlar..
Sorun bizdedir!"

Fark edişler vol.1

2009-10-12T22:47:00.001+03:00

Her şeyi değiştiriyorsun da, bi yaşanmışlıkları değiştiremiyorsun işte. O yüzden de unutmayı seçiyor insan.Başarıyorum da aslında. Eskiden tahammül edemediklerim o kadar tahammül edilmez; önemsediklerim o kadar da önemli değil artık.Ama anlarımı unutuyorum. O birazcık canımı sıkan.Bir de terk edilişler..

Patika

2009-09-29T00:19:00.003+03:00

Geniş ve sessiz bir yoldu yürüdüğü.Toprak bir yol. Yolun iki yanı sonbahara direnemeyen ağaçlarla doluydu.Hüzünle kaldırdı başını kadın. Uzaktaki rengarenk ağaca baktı. Gelen sonbahara rağmen açıyordu çiçeklerini. Kısa süreliğine belirgin bir gülümseme yerleşti yüzüne.Durdu.Baktı uzunca bir süre. İndirdi başını ağacın açılmış çiçeklerinden. Dökülmesinden korkarak geçti ağacın altından.Gerginleşti dudakları. Basmamaya dikkat ederek dökülen yapraklara, devam etti yoluna.Attığı her adımla daha da karışan düşüncelerini saçlarına düşen bir kızıl yaprak taçlandırdı. Bastıkça çökeceğini umduğu toprak yol, gittikçe sertleşmeye başladı. Rengi dönerken toprağın, bir rüzgar esmeye başladı.Başını tekrar kaldırdığında iki yol gördü karşısında. Sağdaki yola girdi önce. Rüzgar kadından yana esmeye başladı.Saçları uçuştu ardından , önünü gördü.Vazgeçti.Döndü soldaki yola girdi.Bu sefer de ters yönden esti rüzgar. Saçları uçuştu.Gözlerini kapattı. Bulandı görüşü.Durdu.Vazgeçti. Tam iki yolun ortasında, alakasız bi yerden gelen bir başka yolu fark etti kadın. Düşünmedi. Bu yolsa eğer yolu, varacağı yere ulaştıracaktı elbet.Yok değilse eğer, onunla kalacaktı yine de.Patikayı seçti.

Işık Oyunları

2009-09-10T19:54:00.000+03:00

Bir ışıldak ışığından görebilsek keşke dünyayı.Güzel görünüyor o zaman.
Daha yumuşak bütün hatlar.Tek bir yerden çıkan ışık huzmesi parlak yüzeylerden yansıyor gözlerime sokarcasına parlaklıklarını.Ve çirkinlikleri, dağılmışlıkları gizliyor ulaşamıyor oluşuyla.Gizlediği gibi, istediğim gibi hayal etmeme de izin veriyor aynı zamanda.
Loş değil istediğim.Yarı karanlık, bölgesel aydınlık...
Keşke bir ışıldak ışığından görebilsek dünyayı.Güzel görünüyor o zaman!

Hersephne

2009-09-08T00:30:00.001+03:00

Vakti zamanında Sessiz Sedasızlık ülkesinde çok güzel bir kız yaşarmış.Gri mi griymiş gözleri.Sanırsın ki gökyüzü yağmur öncesi göğsünde topladığı o kapkara bulutları tutmuş, Hersephne'nin gözbebeklerinin ardına koymuş.Öyle griymiş işte. Bir gün Hersephne dolaşırken yanından geçen iki kişinin düşüncelerini görmüş. Görmüş görmesine ama anlayamamamış.Bilmediği şeyler varmış konuşmalarda. Sessiz Sedasızlık ülkesinin kralı olan babası Tutya'ya danışmaya karar vermiş. Suskunluk vadisinden geçmiş, densizliğe uğramamak için. Ongunluk Nehri'nden geçerken kahve kokusu eşlik etmiş ona.Sonunda babasının yaşadığı yere, Suspus Sarayı'na ulaşmış. Bahçede kendi yaşlarında oynayan çocuklar görmüş.Oyunlarına katılmak istemiş ama 'içine atmaca' oynadıklarını görünce vazgeçmiş. Henüz istediği gibi oynayamıyormuş çünkü. Oradan ayrılıp babasını aramaya çıkmış. Hışırtı tepelerinin ardına, Onur ağaçlarının etrafına, Tül fıskiyesinin dibine ve hatta Büyük Kaya'nın gölgesine bile bakmış ama bulamış. Çiçek gölü bulanık olduğundan, Beyaz Kuğu Çadırı devamlı hareket ettiğinden oralara uğramamış Hersephne. Annesine sormaya gitmiş ama onun da Hiçlik ve Hayal Kırıklığı köyleri arasındaki orta karar büyüklükte Taraf Tutmaz Gibi konağında kalacağını öğremiş.Sonuç olarak birbaşına kaldığından yine gidip çocukların oyununa katılmaya karar vermiş.

??

2009-08-26T23:30:00.003+03:00

//Why does it always rain on me//

Neden? Neden hep benim üzerime yağıyor yağmurlar?Neden hepsi ama??
Ya da benim bakış açım yanlış kılan olayları:Her yere yağan yağmurdan benim de nasipleniyor oluşumu, küçücük bir pencereden bakmak suretiyle zaten hissedip hissedebileceğim üzerime düşen yağmur taneleriyken, yağan her damlayı üzerinde hissedişim..Belki de budur düşen her damlayla benim de tükenişim. Damla damla, gıdım gıdım, az görünen, az götüren; toplanınca birdenbire çoğalan, çok olan, sonuçta geriye bir şey bırak/a/mayan.. Sevgi bolluğunda kaybolmayı ümit ederken, orada boğulan ve bundan mutlu olamayan çocuklar misali, ya da dönüp duran, dönerken ateşi arayan ama aslında ateşin ta kendisi olan ateş böcekleri misali.. Farkındalığın getirdiği mutsuzluk, mutluluğun getirdiği farkındalığın iç içe geçişine tanık olduğumun bilincine vardığım o nahoş anlarda..Bu şarkı işte kulaklarımda çınlayan.
Usulca
Bitip tükenmeksizin..

//Why does it always rain on me//

//

2009-08-14T17:28:00.003+03:00

Gidişler,terk edişler/edilişler arasına kurulmuş sahte dünyalar.Ve ortalarında şaşkın bir ben!
Onları kendi kendime yarattığımın farkına varmanın derin hüznü ile huzuru arasında gidip gelmekteyim yine.Ne bir ilk bu, ne de bir son olacak.Ama bu sefer biraz daha kırgınım sanki.Biraz daha fazla candı yandım. Birazcık daha fazla. Ve o birazcıktan biraz daha fazla suçlu buldum bu sefer kendimi.Vicdanımı suçlamak için al bana bir neden daha.Üstelik zaman bulmak kolay olmuyor çoğu zaman.Öyle ya, zaman ki istediğin zaman senin için ak(a)mıyor!!
Ben bir fırsat vermeye çalışırken benliğime,yalnızlığı seçerek yalnızlığıma üzüleceğimi haber verdi kuşlar, kahve fincanımdan okumuşlar[;)]. Doğrudur dedim, geçemedim ama!Oturdu yüreğimin üzerine.Ne de olsa benim bilincim ve iradem dahilinde yapılmış bir seçim oluyor bu."Geri dönüşü yok" geçerli değil pek hayatlarda.Her zaman farklı yollardan belki ama oluyor bir şekilde. Hayata dair, ama aslında teğet bile geçemeyen oluşumlar; atıflar kaplıyor ortalığı.Üzerimde bir bulut olup etrafımı sarıyor aniden. Karanlık gibi çöküveriyor üzerime. Bağlanmışlık/alışmışlık bırakmıyor peşimi. Ve evet!Ben bu karanlığı seviyorum.

keşke

2009-08-10T22:22:00.002+03:00

Keşke..
Keşke ben de gözlerinde nisanı taşıyan kız olabilsem...

..

2009-08-04T21:17:00.002+03:00

Bazı insanları çok başka seviyorum ben.Nedeni ne bilemiyorum, mutlak çok özel olmaları benim için.Ama ilginç yine de bazılarını bu kadar başka, bu kadar çok sevebilmek...

2009-07-25T12:29:00.002+03:00

yaşayasım yok bugün!

...
as the tears go by

:)

2009-07-13T01:41:00.001+03:00

Keşke elimde olsa bişeyler. İyi dilekler yerine gerçekten kendisini verebilsem vermek istediklerimin.. Keşkeler, bitmek tükenmez keşkeler.. Olsun yine de yanında olmak güzel.Hiçbişey yapamasam da... İyi ki varsın :)
(To E.)

Bir Harmanım Bu Akşam

2009-07-11T03:53:00.001+03:00

Sorum yok; soranım yok
Yolum yok; yordamım yok
Bir çıkmaz sevdadayım
Çekip vuranım yok

Günüm yok; güneşim yok
Uykum yok; düşlerim yok
Kın olmuş susuyorum
Bir tek sırdaşım yok

Çektiğim acıların demindeyim bu akşam
Pişman desen değilim
Bir harmanım bu akşam

Her gecenin sabahı
Her kışın bir baharı
Her şeyin bir zamanı
Benim dermanım yok

2009-07-04T01:03:00.000+03:00

Ruhum çekilmiş gibi içimden.Yemek yiyemiyorum, uyuyamıyorum,konuşamıyorum..
Her ne ise bana olan,durdun istiyorum.
Dursun artık!